zondag 20 april 2008
Aankomst in Bissau
Voor we in Bissau aankwamen moesten er wat maatregelen worden genomen. Door de Amerikaanse kustwacht wordt Guinee-Bissau, samen met Iran en de Democratische *kuch* Republiek Kongo genoemd als landen waar geen of onvoldoende maatregelen worden genomen tegen "terroristische activiteiten". Het ISPS security level aanboord is verhoogd naar level 2. Alles, maar dan ook alles moet op slot. De fitter is twee dagen bezig geweest met het ophangen van padlocks in plaatsen als de keuken, machinekamer en wasruimte. Eenmaal in de haven mogen er geen mensen van de wal op het schip zonder escorte enz enz.
Toen we Guinee-Bissau aanliepen en het loodsstation opriepen kregen we te horen dat we maar gewoon de rivier op moesten varen zonder loods. We hadden toch echt een loods besteld en niemand was ooit eerder in Bissau geweest dus niemand wist wat we moesten verwachten. Maar de loods kwam niet, na flink aandringen werd duidelijk waarom niet: ze hadden geen bootje om de loods naar ons toe te brengen :-
Terwijl het donker werd gingen we dan toch maar voorzichtig de rivier op. Twee uur later werden we opgeroepen door de loods, ze hadden toch een bootje gevonden. Hij kon ons zien en wilde aanboord gekomen maar kon niet naar ons toekomen. Ze hadden dan wel een bootje gevonden maar waren vergeten diesel mee te nemen en dreven nu dus rond op de rivier.
Toen ze langsdreven konden we ze een tros aangooien om aan het loodsbootje vast te maken. De loods klom aan boord en twee anderen bleven in het bootje zitten. We gingen verder naar Bissau met het loodsbootje op sleeptouw.
Eenmaal bij Bissau vond de kapitein het te riskant om 's nachts voor de kant te gaan. Sleepboten hebben ze er niet en aan verlichting doen ze ook niet dus gooiden we het anker er in en wachtten we tot het ochtend werd. Beetje jammer was dat de loods niet van boord wilde gaan. Pas toen de bestuurders van de loodsboot 100 liter diesel mee mochten nemen wilde hij vertrekken.
Ook de volgende dag was niet gratis. Toen we voor de kant lagen kwamen er 12 man aanboord die behalve de papieren ook onze cola en onze sigaretten kwamen "controleren". 's Middags kwam ook het leger nog langs voor 100 liter diesel...
Toen we Guinee-Bissau aanliepen en het loodsstation opriepen kregen we te horen dat we maar gewoon de rivier op moesten varen zonder loods. We hadden toch echt een loods besteld en niemand was ooit eerder in Bissau geweest dus niemand wist wat we moesten verwachten. Maar de loods kwam niet, na flink aandringen werd duidelijk waarom niet: ze hadden geen bootje om de loods naar ons toe te brengen :-
Terwijl het donker werd gingen we dan toch maar voorzichtig de rivier op. Twee uur later werden we opgeroepen door de loods, ze hadden toch een bootje gevonden. Hij kon ons zien en wilde aanboord gekomen maar kon niet naar ons toekomen. Ze hadden dan wel een bootje gevonden maar waren vergeten diesel mee te nemen en dreven nu dus rond op de rivier.
Toen ze langsdreven konden we ze een tros aangooien om aan het loodsbootje vast te maken. De loods klom aan boord en twee anderen bleven in het bootje zitten. We gingen verder naar Bissau met het loodsbootje op sleeptouw.
Eenmaal bij Bissau vond de kapitein het te riskant om 's nachts voor de kant te gaan. Sleepboten hebben ze er niet en aan verlichting doen ze ook niet dus gooiden we het anker er in en wachtten we tot het ochtend werd. Beetje jammer was dat de loods niet van boord wilde gaan. Pas toen de bestuurders van de loodsboot 100 liter diesel mee mochten nemen wilde hij vertrekken.
Ook de volgende dag was niet gratis. Toen we voor de kant lagen kwamen er 12 man aanboord die behalve de papieren ook onze cola en onze sigaretten kwamen "controleren". 's Middags kwam ook het leger nog langs voor 100 liter diesel...
Mooie dag
Vandaag was een mooie dag. De temperatuur in de machinekamer loopt steeds verder op nu we Afrika naderen (nu boven de 40 graden) maar vandaag had de fitter mijn hulp nodig bij het vervangen van een brandblusleiding aan dek. Daar is het ook al erg warm maar de zon en een lekker windje maken het een stuk aangenamer dan alleen de hitte in de machinekamer. Lekker muziekje op, oorkappen er overheen en dan met de haakse slijper die pijp doorslijpen.
Toen we de nieuwe pijp hadden uitgelijnd sloeg de fitter aan het lassen. Ik stond even aan de reling, lekker over de zee uitkijken, toen ik twee dolfijnen naast het schip zag mee zwemmen. Een moeder (denk ik) en een jong, drie meter naast het schip. Even later kwamen er nog vier dolfijnen onder het schip vandaan. Ze zwommen mee, sprongen af en toe uit het water, gingen weg en kwamen weer terug... echt mooi :-)
De afgelopen dagen is het ook in de hutten al flink warmer geworden. Overdag stonden alle deuren overal open om alles door te laten waaien, 's avonds koelde het mooi af en dan kon je onder een laken prima slapen. Vandaag is dan eindelijk de airco bijgezet, de koude kachel. Samen met de Meester nog eens naar de luchtverversing in mijn hut gekeken en zowaar: in plaats van airco met astma blaast er nu een mooie straal koude lucht m'n hut in. En dat heb ik geweten: ik had het KOUD vannacht! Met een slaapdronken kop was ik dan ook weer te lui om m'n dekbed weer te pakken dus kwam ik ijskoud uit m'n bed. Gelukkig was het warm in de machinekamer ;-)
Toen we de nieuwe pijp hadden uitgelijnd sloeg de fitter aan het lassen. Ik stond even aan de reling, lekker over de zee uitkijken, toen ik twee dolfijnen naast het schip zag mee zwemmen. Een moeder (denk ik) en een jong, drie meter naast het schip. Even later kwamen er nog vier dolfijnen onder het schip vandaan. Ze zwommen mee, sprongen af en toe uit het water, gingen weg en kwamen weer terug... echt mooi :-)
De afgelopen dagen is het ook in de hutten al flink warmer geworden. Overdag stonden alle deuren overal open om alles door te laten waaien, 's avonds koelde het mooi af en dan kon je onder een laken prima slapen. Vandaag is dan eindelijk de airco bijgezet, de koude kachel. Samen met de Meester nog eens naar de luchtverversing in mijn hut gekeken en zowaar: in plaats van airco met astma blaast er nu een mooie straal koude lucht m'n hut in. En dat heb ik geweten: ik had het KOUD vannacht! Met een slaapdronken kop was ik dan ook weer te lui om m'n dekbed weer te pakken dus kwam ik ijskoud uit m'n bed. Gelukkig was het warm in de machinekamer ;-)
Pong in het echt
Richting het zuiden varen betekend mooi weer. Omdat je natuurlijk geen BBQ mag houden op een gastanker en toch wat nodig hebt om de tijd door te komen hebben de andere leerling en de stuurman vandaag de zelfgemaakte pingpongtafel weer uit de berging gehaald, geschuurd en in zes lagen verf gezet. Rond de tafel hebben we ook een mooi net gespannen zodat niet alle ballen (direct) overboord gaan. Na een zaterdag zagen, timmeren en verven hebben we nu dus een (tafel)tennisveld op een toplocatie.
Toen zondag de verf droog was werd het dringen rond de tafel en op de reserve banken. Om wachttijden te beperken werd er alleen dubbel gespeeld. Een van de matrozen kon niet zo goed spelen, zei hij, maar hij wilde wel spelen om een doos bier. Mooi niet dus, die vent was natuurlijk ontzettend goed :-)
Toen het donker werd hingen we extra lampen op zodat het goed licht bleef. Aan het eind van de avond waren we een zooi lege bierflesjes en een stuk of twintig pingpongballetjes kwijt.
Toen zondag de verf droog was werd het dringen rond de tafel en op de reserve banken. Om wachttijden te beperken werd er alleen dubbel gespeeld. Een van de matrozen kon niet zo goed spelen, zei hij, maar hij wilde wel spelen om een doos bier. Mooi niet dus, die vent was natuurlijk ontzettend goed :-)
Toen het donker werd hingen we extra lampen op zodat het goed licht bleef. Aan het eind van de avond waren we een zooi lege bierflesjes en een stuk of twintig pingpongballetjes kwijt.
Op naar Afrika
De laatste weken voor ons vertrek waren vrij hectisch. Het is misschien wat lullig om het eten van een Afrikaans dorp op te kopen om onze stores weer aan te vullen dus hebben we weer stores gekregen. Opnieuw verse spullen als groente en fruit maar ook heel veel diepvries spullen zodat we er weer een tijdje tegenaan kunnen. Toen we de laatste keer in Stade waren stonden er 23 pallets voor ons klaar. Gevolg: van 12:00 tot 19:00 uur waren we heen en weer aan het slepen met die spullen. Zelfs m'n ouders en broer Gijs, die op bezoek waren, hebben nog even meegeholpen :-)
Daarna vertrokken we naar Immingham (UK) om butaan te laden. De Kapitein en Meester werden nog snel afgelost zodat ze niet vanuit Afrika naar huis zouden moeten vliegen en toen vertrokken we richting Afrika. Bissau om precies te zijn, dat ligt in Guinee-Bissau. Daar zullen we een beetje butaan lossen en daarna gaan we naar Dakar om de rest te lossen en weer te bunkeren.
Ondertussen ben ik bezig met de Airco in mijn hut: daar komt bijna geen lucht uit en dat is toch wel jammer als we straks in de zon zitten. Ik heb alle handleidingen al doorgelezen, veel mogelijk oplossingen gevonden, maar de juiste zat er steeds niet tussen. Als het allemaal niet lukt moet ik ergens een ventilator zien te kopen. Daar zet ik dan een jerrycan water uit de vriezer voor (-20 graden). Heb ik lekker m'n eigen airco.
Daarna vertrokken we naar Immingham (UK) om butaan te laden. De Kapitein en Meester werden nog snel afgelost zodat ze niet vanuit Afrika naar huis zouden moeten vliegen en toen vertrokken we richting Afrika. Bissau om precies te zijn, dat ligt in Guinee-Bissau. Daar zullen we een beetje butaan lossen en daarna gaan we naar Dakar om de rest te lossen en weer te bunkeren.
Ondertussen ben ik bezig met de Airco in mijn hut: daar komt bijna geen lucht uit en dat is toch wel jammer als we straks in de zon zitten. Ik heb alle handleidingen al doorgelezen, veel mogelijk oplossingen gevonden, maar de juiste zat er steeds niet tussen. Als het allemaal niet lukt moet ik ergens een ventilator zien te kopen. Daar zet ik dan een jerrycan water uit de vriezer voor (-20 graden). Heb ik lekker m'n eigen airco.
zaterdag 19 april 2008
Afrika
Het gerucht over Afrika is bevestigd en erger nog: we gaan in time-charter. Niet een reisje naar Afrika en dan weer snel terug naar Europa, maar zes maanden in dienst van een Afrikaans bedrijf varen. Geen idee waar die ons naartoe sturen maar we zullen daar dus wel in de buurt blijven.
Meteen komen de verhalen. Van havens midden in de bush die zo klein zijn dat er geen sleepboten zijn, van havens waar het strand aansluit op de woestijn en verhalen over water. En die laatste verhalen zijn minder. We maken ons eigen water aanboord. Door zeewater te verhitten in een vacuumverdamper verdampt een deel van het zeewater. Dat condensaat wordt opgevangen en dat is dus puur water, zoet water. Dat wordt nog behandeld met een sterke UV lamp zodat alle bacterien die er nog in zouden zitten doodgaan. Dan gaat het water in de drinkwatertank.
Maar die watermaker heeft een beperkte cappaciteit, die van ons al helemaal. Het is een oud beestje die maar iets van acht ton water per dag kan maken, en dat is ook ongeveer wat we verbruiken. Daarbij kan ie alleen gebruikt worden als het schip vaart omdat de restwarmte van de hoofdmotor wordt gebruikt voor het verhitten van het water.
Als we dus voor anker moeten daar worden eerst de toiletten afgesloten. Doorspoelen moet dan dus met een emmer zeewater. Ook de douches moeten er op een gegeven moment aan geloven, dan krijg je 1 keer per dag een emmer om je mee te wassen.
Het water is wel behandeld met die UV lamp maar omdat het nog een tijdje in de drinkwatertank zit (die al 25 jaar oud is) is het niet optimaal om te drinken. Smaakt beetje raar, niet helemaal schoon en er zitten geen zouten en mineralen in. Als je zweet raak je al zouten kwijt en als je dan dat zuivere water drinkt raak je daar nog meer mineralen mee kwijt (osmose).
Normaal gesproken drinkt iedereen aanboord dus mineraalwater uit flessen. Je kan niet voor zes maanden mineraalwater mee nemen als je vertrekt uit Europa en in het verleden is gebleken dat flessen minraalwater die in Afrika aangekocht werden niet te vertrouwen waren.
Daarbij zal het in de machinekamer makkelijk 50 graden worden als we varen en krijg je in iedere haven alle inspectiediensten aanboord die altijd wel een overtreding verzinnen die je af moet kopen met sterke drank of sigaretten. Van het schip af gaan is vaak niet mogelijk of onveilig en al het volk wat er op en rond het schip rondloopt heeft intresse in handel, legaal of illegaal.
Tijdens m'n vorige stage kon ik nog een kleine krokodil ruilen voor een doos cola maar dat was alleen een speciale aanbieding. Alles werd continu aan je opgedrongen of van je afgetroggeld. De HWTK had toen binnen drie minuten bijn mijn helm, overal en schoenen verkocht.
Ach, het wordt vast heel leuk, maar ik heb er niet echt zin an.
Meteen komen de verhalen. Van havens midden in de bush die zo klein zijn dat er geen sleepboten zijn, van havens waar het strand aansluit op de woestijn en verhalen over water. En die laatste verhalen zijn minder. We maken ons eigen water aanboord. Door zeewater te verhitten in een vacuumverdamper verdampt een deel van het zeewater. Dat condensaat wordt opgevangen en dat is dus puur water, zoet water. Dat wordt nog behandeld met een sterke UV lamp zodat alle bacterien die er nog in zouden zitten doodgaan. Dan gaat het water in de drinkwatertank.
Maar die watermaker heeft een beperkte cappaciteit, die van ons al helemaal. Het is een oud beestje die maar iets van acht ton water per dag kan maken, en dat is ook ongeveer wat we verbruiken. Daarbij kan ie alleen gebruikt worden als het schip vaart omdat de restwarmte van de hoofdmotor wordt gebruikt voor het verhitten van het water.
Als we dus voor anker moeten daar worden eerst de toiletten afgesloten. Doorspoelen moet dan dus met een emmer zeewater. Ook de douches moeten er op een gegeven moment aan geloven, dan krijg je 1 keer per dag een emmer om je mee te wassen.
Het water is wel behandeld met die UV lamp maar omdat het nog een tijdje in de drinkwatertank zit (die al 25 jaar oud is) is het niet optimaal om te drinken. Smaakt beetje raar, niet helemaal schoon en er zitten geen zouten en mineralen in. Als je zweet raak je al zouten kwijt en als je dan dat zuivere water drinkt raak je daar nog meer mineralen mee kwijt (osmose).
Normaal gesproken drinkt iedereen aanboord dus mineraalwater uit flessen. Je kan niet voor zes maanden mineraalwater mee nemen als je vertrekt uit Europa en in het verleden is gebleken dat flessen minraalwater die in Afrika aangekocht werden niet te vertrouwen waren.
Daarbij zal het in de machinekamer makkelijk 50 graden worden als we varen en krijg je in iedere haven alle inspectiediensten aanboord die altijd wel een overtreding verzinnen die je af moet kopen met sterke drank of sigaretten. Van het schip af gaan is vaak niet mogelijk of onveilig en al het volk wat er op en rond het schip rondloopt heeft intresse in handel, legaal of illegaal.
Tijdens m'n vorige stage kon ik nog een kleine krokodil ruilen voor een doos cola maar dat was alleen een speciale aanbieding. Alles werd continu aan je opgedrongen of van je afgetroggeld. De HWTK had toen binnen drie minuten bijn mijn helm, overal en schoenen verkocht.
Ach, het wordt vast heel leuk, maar ik heb er niet echt zin an.
Winkracht 8 en 9
Sinds we een paar dagen terug vertrokken uit Stade hebben we weer slecht weer. Winkracht 8 en 9, zelfs een nacht met winkracht 11. Gelukkig komt dat allemaal bijna recht van voren, waardoor de boot niet heel erg gaat slingeren maar wel af en toe hard stampt of paaltjes pikt. Normaal gesproken zijn ze hier blij als we 13,5 knopen varen (25 km per uur) nu hadden we dagen waar we maar 5 knoop gemiddeld liepen (9,2 km per uur).
We zouden oorspronkelijk op donderdag aankomen in Sines, dat wordt nu zaterdag middag.
Ondertussen krijgen we hier natuurlijk weinig nieuws. Als iemand dus een half woord hoord van kantoor is dat meteen het nieuws van de dag. Zo gaat nu het gerucht dat we misschien volgende reis voor 1 keertje naar Afrika gaan. Er staat nog niets vast maar iemand van kantoor had zoiets laten vallen.
Wat wel vast staat is dat ik in Afrika niet de wal op ga en de deur van m'n hut dag en nacht op slot hou. Ze zoeken het maar uit met z'n allen. Als de wereld vergaat hoor ik het wel een weekje later, als we weer in Europa zijn ;-)
We zouden oorspronkelijk op donderdag aankomen in Sines, dat wordt nu zaterdag middag.
Ondertussen krijgen we hier natuurlijk weinig nieuws. Als iemand dus een half woord hoord van kantoor is dat meteen het nieuws van de dag. Zo gaat nu het gerucht dat we misschien volgende reis voor 1 keertje naar Afrika gaan. Er staat nog niets vast maar iemand van kantoor had zoiets laten vallen.
Wat wel vast staat is dat ik in Afrika niet de wal op ga en de deur van m'n hut dag en nacht op slot hou. Ze zoeken het maar uit met z'n allen. Als de wereld vergaat hoor ik het wel een weekje later, als we weer in Europa zijn ;-)
Oefening
Vandaag ging na de koffie opeens het alarm om het schip te verlaten. Iedereen dus met volle bepakking naar de brug (reddingsvest, life-suit, helm en EEBD). Dikke lol: het was een oefening. Nadat iedereen was overhoord over wat hun taken waren gingen we verder met een brand oefening.
Het verhaal: de bootsman was in de messroom in slaap gevallen met een sigaret in z'n handen. Hij lag daar nog binnen en er was veel rook maar geen vuur. Normaal gesproken hoor ik te wachten op orders maar de ademlucht-sets en een brancard werden gehaald door anderen. Om het leuk te houden werden een leerling van dek en ik aangewezen als reddingsteams. Daar sta je dan :-)
Ademlucht
Redden
Orde van de dag
Het verhaal: de bootsman was in de messroom in slaap gevallen met een sigaret in z'n handen. Hij lag daar nog binnen en er was veel rook maar geen vuur. Normaal gesproken hoor ik te wachten op orders maar de ademlucht-sets en een brancard werden gehaald door anderen. Om het leuk te houden werden een leerling van dek en ik aangewezen als reddingsteams. Daar sta je dan :-)
Ademlucht
Redden
Orde van de dag
Abonneren op:
Posts (Atom)
